Reply – आनंद
Your Name
Subject
Message
or Cancel
In Reply To
आनंद
— by Pavan gorade Pavan gorade
"तू सकाळी आंघोळ झाली की आधी काय करतोस...?"
.
.
अचानक तिने मला प्रश्न केला...
.
.
.

मी उत्तर दिलं, "सगळ्यात आधी देवाजवळ दिवा लावतो"....
.
.
त्यावर तिने विचारलं, "का...?
.
.
"आपल्या घरात तर वीज आहे शिवाय दिवस ही आहे तरी देवाला वेगळा दिवा लावायची गरज का भासते...?"..
.
.
माझ्याकडे ह्या प्रश्नाचं तसं बघायला गेले तर उत्तरच नव्हतं...
.
.
तरी मी म्हणालो की देवापुढे उभं राहीलं, निरांंजन लावलं की मला मनःशांती मिळते"...
.
.
त्यावर पुढे जे काही ती बोलली ते तुम्हा सर्वांबरोबर आवर्जून शेअर करावस वाटतं.......
.
.
.
.
.
.

ती म्हणाली "कदाचित आत्ता मी जे सांगत आहे ते तुला काहीसं विसंगत वाटेल, पण समजून घे"...
.
.
तुला सांगू का, प्रत्येक माणसाची जातकुळी वेगळी असते...
.
.
आपण एखाद्याला बघितल्यावर किंवा त्याच्या वागण्यावरून काही विशेष ठोकताळे बांधतो......
.
.

काही माणसं काही क्षणातच मनाला भावतात तर काही कितीही सहवासात राहिली तरी ओढ नावाची गोष्ट निर्माणच होत नाही......
.
.
मन एक अजीब रसायन आहे...
.
.
.
फक्त सौंदर्य हे प्रेमात पडायला कधीच पुरेसं नसते...
.
.
.
खूप सुंदर असलेली व्यक्ति जर हट्टी, आत्मकेंद्रीत आणि अहंकारयुक्त असेल तर ती व्यक्तीदेखील कालांतराने कंटाळवाणी, निरस वाटू लागते, कितीही सुन्दर दिसत असली तरीही...
.
.
कारण शेवटी आपण व्यक्तीच्या स्वभावाबरोबर रहातो...
.
.
शरीर तर निमित्तमात्र आहे...
.
.
त्याच व्यक्तीच्या स्वभावात गोडवा , विनयशीलता आणि शालीनता असेल तर त्याची काही क्षण जरी सोबत मिळाली तरी ती हवीहवीशी वाटते...
.
.
.
तू म्हणतोस देवापुढे निरांजन लावलं की मन शांत होतं...
.
.
.
घरात दिवे असूनही निरांजनातून मिळणारा सात्विक प्रकाश हा आपल्याला अधिक प्रसन्न करणारा ठरतो...
.
.
सहवासातील माणसांचं देखील तसेच असतं...
.
.
एखाद्याच्या सौंदर्याने, प्रकाशाने दिपून जाणं, हा काही क्षणांचा खेळ असतो; पण खरे आत्मिक समाधान हे समईच्या इवल्याशा तेजानेच मिळतं...
.
.
आयुष्यातही अनेक लोक येतात आणि जातात......
.
.
.

काही जण तुम्हाला दिपवून टाकतात तर काही तुमच्या आयुष्यातील अंधाराची जाणीव करून देतात..........
.
.
.
परंतु ह्या सगळ्यात खरं प्रेम समईच्या ज्योतीसारखं रहातं......
.
.
.

शांतपणे तेवणारं आणि मनाला शांती देणारं.......
.
.
.

जगात कुठलीच गोष्ट शाश्वत , निरंतर नसते पण सात्विक प्रेम मात्र नेहमी सोबत रहातं, जगण्याची उमेद देत.
.
.
नातं टिकतं ते फक्त आणि फक्त प्रेम आणि विश्वासाचा आधार घेऊनच आणि ज्या क्षणी तुम्ही त्याला व्यवहाराचे नियम लावायला सुरवात करता त्याचा पराभव निश्चित होतो...
.
.
.

अंधारल्या खोलीत लावलेलं निरांजन जसं दाही दिशा उजळतं, खरे प्रेमदेखील तुमची अशीच सोबत करतं.....
.
.
.
मनाला विश्वास देत जगाने नाकारलं तरी माझं प्रेम पाठीशी नेहमीच ठामपणे उभं राहील.......
.
.
प्रेम म्हणजे भक्तिचेच एक रूप आहे. ज्याच्यात आर्तता आहे, पण याचना नाही..........
.
.
.
आपल्या माणसांसाठी जळताना स्वतःच्या त्रासाची मोजदाद नाही........
.
.
.

साधा विचार करून बघ, भोवताली दिव्यांची आरास असतानाही आपण समईच्या तेजापुढे नतमस्तक होतो ते का.........
.
.
.
कारण त्या तेजाला सात्विकतेचा, आपुलकीचा स्पर्श असतो...
.
.
खरं सांगू?
.
.
.
असे, निरागस, पवित्र आणि भावनाशील प्रेम लाभणं, ही आयुष्यातील सगळ्यात मोठी मिळकत असते, असं मला वाटतं...
.
.
पण आजकाल असं प्रेम मिळणं ही गोष्ट अशक्य आहे, हे ही मी जाणते......
.
.
मी प्रेमाविषयी लिहिते म्हणून तुला सहज सांगितलं"...
.
.
.
त्यावर मी प्रसन्न हसलो...!
.
.
.
.
कारण प्रेमाची एक वेगळी व्याख्या वेगळ्या शब्दात आज मी अनुभवत होतो...